PEN Dünya Şiir Günü Bildirisi 2012 Sennur Sezer'in kaleminden...

Şiir, çağının seslerinin yankısını taşır: Kahkahalar, çığlıklar, ıslıklar... Aşk şarkılarına marşlar karışır, ağıtlara çocuk sesleri. Çok sesli bir korodur şiir, bir orkestra.

Şairler hükümdarlara övgüler yazsalar da bu sesleri şiirin orkestrasına ekleyemezler. Bir yıl geçmeden yıpranır gider o övgülerin kumaşı.

Eskimeyen, yaşamaya övgüdür, adalete, aşka.

Bir de diktatörlere yazılmış alaylar eskimez, bin yıllarca.

YÜRÜYEN ÇÖLDEN

SAİT MADEN’E MEKTUP



Merhaba Sayın Sait Maden,

Gecenin yürüyüşünü dile getirensin. Çölün sonsuz gecesini. Ne gece ne de çöl senin som şiirinin dizelerine sızmış değil oysa. Olsa olsa bir tan yolculuğunun tamamlanmışlığının dinginliği kıpırdanır sözcüklerinde.Suyun saydam küheylanlarıyla hışırdayan bir ağacın sesi karışır birbirine.
Gözlerimizi yakanın çölün kumları olduğunu sezmemişiz hiç. Şiirinin inceliklerinin, yaşamın bunca somut ve dayanılmaz yanını dile getireceği aklıma gelmezdi. Şiirimin ön bilici yanı hep eksiktir.

“Her yiteni” giyinen şairdir. Her solan, her eksilen sırtındadır şairin.Her gülüş,her iççekiş...
“Acıların incecik bürümcüğünü ya da kalın çulunu mutlulukların”şairler yüklenmese kim yüklenecek? Kim bilecek kabuklarımızın nelerden oluştuğunu. Yüzümüzün seğrimez ve sesimiz çıkmaz oluşu üstümüzdeki hangi ağırlıktan?